IMDb

De mensen die me kennen en diegenen die mijn blog lezen zullen het al gemerkt hebben dat ik een enorme fan ben van films van de meest uiteenlopende genres. Mijn grote referentie voor het vinden van goeie films en allerhande informatie errond is ongetwijfeld de Internet Movie Database, afgekort tot IMDb. Iedereen kan daar gratis een account aanmaken en een paar eenvoudige dingen doen, zoals bijhouden welke films en series je gezien hebt en er punten op geven, commentaren of samenvattingen toevoegen, posten op de fora, etc.
Er staan ook lijsten op met films met de hoogste (en ook laagste) gemiddelde score van de gebruikers, wat al aanleiding heeft gegeven tot veel commentaar. Zo blijkt dat nieuwe populaire films makkelijk in de top 250 geraken omdat er veel mensen stemmen op nieuwe films, terwijl oudere films minder makkelijk stemmen krijgen en vaak ook lagere scores omwille van de leeftijd. Vandaar ook dat de gemiddelde score berekend wordt met een formule die onder andere rekening houdt met de leeftijd van de film. Voor de top 250 wordt bovendien enkel rekening gehouden met stemmen van regelmatige voters, zonder dat daar een definitie voor gegeven wordt.

Een opzoeking die ik regelmatig zelf gebruik is de lijst van alle films uit de top 250 die ik nog moet zien:

op de hoofdpagina van imdb, klik op 'more' rechts van het 'search' vak.
Tussen de 'Popular Searches' links kies je 'power search'.
Het interessante vak is het derde: 'Do you want to filter stuff out?'
Daar kies ik altijd: (rechts) Include 'IMDb's Top 250' en (linksonder) MyMovies -> Exclude 'Vote History' (omdat ik elke film die ik gezien heb punten geef), en klik dan op SEARCH.

In mijn lijst staat er nog 1 film: My Man Godfrey (1936). Hoeveel zijn er dat bij jou ?

Changes

Gisteren, na zoveel tijd, nog eens naar Gent geweest. Drie vrienden uit de oude Gentse kring verjaarden in februari en nodigden ons uit om mee te gaan naar de Decascoop en erna iets te gaan eten in De Dampoort, een gezellige bistro in de gelijknamige Gentse wijk. Omdat ik met een liquiditeitsprobleem probleem zat, wou ik eerst wat geld gaan halen uit de muur. Ik herinnerde me een KBC kantoor met bancontact in de Sint-Pieternieuwstraat, niet zo ver van de cinema. Al vlug werd me duidelijk dat het al een tijd geleden was dat ik daar nog eens in de buurt was geweest:
- Op de oude parking van de Decascoop stond een mastodont van een nieuw gebouw. Het blijkt te gaan over een nieuwe campus van de Arteveldehogeschool.
- Op Google maps zie ik dat de Kantienberg een enkelrichtingstraat geworden is naar beneden toe, maar ik mocht tijdelijk toch naar boven rijden.
- Wat verder werd de weg versperd door foorkramen, 't was "keiremesse Geint".
- Efkes naar rechts uitgeweken naar het Sint-Pietersplein, waar ik juist de nieuwe ondergrondse parking kon ontwijken en teruggeloodst werd naar de Overpoortstraat toe.
- De Sint-Amandsstraat leek ook tijdelijk open in de 2 richtingen, en dan via de Blandijnberg eindelijk op de Sint-Pieternieuwstraat uitgekomen.
- De KBC was verdwenen, dikke vloek omdat we nog 5 minuten hadden tot de plaats van de afspraak en ik herinnerde me geen andere bancontact in de buurt.
- Teruggekeerd langs de Sint-Amandsstraat om dan terug uit te komen aan de Overpoortstraat. Die bleek enkelrichting te zijn... uit de andere richting. Nog een vloek(ske).
- Rechts afgedraaid op de Kunstlaan richting ring. De Kattenberg naar links was helemaal afgezet. Uiteindelijk via de Citadellaan toch nog op tijd op de parking van de Decascoop geraakt.
- Daar nog een verrassing: de ingang lag niet meer aan de Ter Platen, langs het water, maar ondergronds en aan de zijkant. Ik vermoed dat het te maken heeft met het vermijden van de drukte op de straat. Dat was daar altijd wel een gevaarlijke bedoening in de avondspits met de uitrit van de parking en al de voetgangers langs de straat.
- na film en De Dampoort, de snooker in De Arena. Daar ook al een hele herschikking: 2 extra pooltafels (voor een totaal van 4 nu), naast de reeds aanwezige 2 caramboletafels en 18 snookertafels. Nu nog enkel het rokerskot herinrichten zodat het ook effectief gebruikt wordt. O ja, het ging heel goed met het gesnooker, de ballen vlogen erin als nooit tevoren.

Precies of ze ervan geprofiteerd hadden om achter mijn gat alles efkes te veranderen, de snoodaarts !

PS. De film die we gekozen hadden was Defiance, met Daniel Craig en Liev Schreiber, best wel leuk.

1450

is het aantal films dat ik al gequoteerd heb op imdb.

Nog 50 te gaan en we zitten aan 1500.

En dan is het feest !

Maestro, music please

Filmpjes die de laatste 2 weken op het programma stonden:

Casualties of War (1989): er zijn vele oorlogsklassiekers en dit is er nog ene. Geregisseerd door Brian De Palma en met Michael J.Fox en Sean Penn in de hoofdrollen. Penn zie ik graag spelen, die doet het altijd goed, maar met Fox heb ik een klein probleem, dis associeer ik teveel met Family Ties en Back to the Future die hem naar mijn gevoel beter liggen. Het verhaal is ook iets te Amerikaans, vandaar "maar" een 6/10.

Soylent Green (1973): een klassieker uit de oude doos met Charlton Heston. In het jaar 2022 raakt de wereld overbevolkt, is de natuur helemaal om zeep en krijgen de mensen chemische troep te eten. Dan is er Soylent Green, een groen koekje waar iedereen voor vecht. Een man wordt vermoord in zijn appartement en Heston, politieman met een sjalleke, gaat op onderzoek. Zo komt de ware aard van de koekjes naar boven. De film voelt heel oubollig aan, maar de boodschap is duidelijk: we zijn de wereld aan het verknoeien en dat al 35 jaar geleden voorspeld. Score: 7/10.

August Rush (2007) gaat over een weesjongetje met een buitengewoon muzikaal talent op zoek naar zijn ouders die hij nooit gezien heeft, en onderweg terechtkomt bij mensen die het minder goed voor hebben met hem. Beetje (veel) overdreven maar wel een aangrijpend verhaal en een niet-zo-slechte prestatie van Freddy Highmore, die we ook al zagen in Finding Neverland, Charlie and the Chocolate Factory en The Spiderwick Chronicles. De film was genomineerd voor de Oscar voor beste muziek, maar heeft die spijtig genoeg (een beetje onterecht) niet gewonnen. Wel aangrijpend. Score: 7/10.

Music and Lyrics (2007): romantische comedy met Drew Barrymore en Hugh Grant. Grant speelt een zanger/muzikant die in zijn jeugd een paar goeie hits gehad heeft maar er de laatste jaren niet veel meer van bakt. Hij krijgt de kans om een liedje te componeren voor een half-naakte vrouwelijke tiener-idool, en vraagt hulp aan de vrouw (Barrymore) die zijn plantjes komt soigneren. Romantisch, dat wel, maar weinig verhaal en zeer middelmatig geacteerd. Gezien op aanraden van de collega's ;-) Score: 6/10.

Wanted (2008): een actieprent met onder andere James McAvoy, Angelina Jolie en Morgan Freeman. Over een gefrustreerde kantoorklerk die te weten komt dat hij de zoon is van een vermaarde moordenaar met bovenmenselijke krachten. 't Was weeral een tijd geleden dat ik nog eens een actiefilm pur-sang gezien had, en dan kan ik die des te meer appreciëren. Te bekijken met een grove korrel zout, verstand op 0 en blik op oneindig, zo valt die best wel mee. Vandaar toch nog een 7/10.

Kung Fu Panda (2008), de nieuwste van DreamWorks Animation. Gaat over Po de panda, die bij z'n vader (een eend ?) werkt in een noodle-restaurant en een grote fan is van vechtsport maar er eigenlijk geen talent voor heeft. Als er op zoek gegaan wordt naar de drakenvechter om een gevaarlijke ontsnapte tijger te lijf te gaan blijkt dat Po de uitverkozene is en begint zo aan zijn moeizame training. Heel mooi geanimeerd en met goeie, grappige stukken. Heb er van genoten. Score: 8/10.

Non-fiction

Deze avond stond er een pracht van een film op het programma: Stranger than Ficion (2006) met Will Ferrell, Maggie Gyllenhaal, Queen Latifah, Dustin Hoffman en Academy Award winner Emma Thompson. Zoals de naam al zegt is het een zeer bizar verhaal dat iets wegheeft van The Truman Show. Het is een film met een origineel plot en als je hem graag wil zien kan je beter niet verder lezen...

Belastingsambtenaar Harold Crick begint opeens de stem van het verhaal te horen, het verhaal over zijn leven, zijn doen en laten, zijn werk, zijn liefde en ook zijn dood. De acteurs zijn schitterend gecast en niemand liet een steek vallen, en ook de (piano-)muziek paste perfect in het plaatje. Ik heb er enorm van genoten, vandaar de score van 9/10.

Toeval wil dat ik gisteren met m'n trouwe zondagse wandelgenoot (ex-belastingsambtenaar) uit Geraardsbergen tijdens de wandeling in Oudenaarde op het stedelijk kerkhof passeerde aan een aantal boeken met overledenen, en dat het middelste boek juist openlag op een bladzijde waarop zijn naam, exact hetzelfde gespeld, vermeld stond als zijnde overleden in 1998...

Zoals een collega uit de testafdeling ooit eens schreef: "some weared and strang phenomenons are hapening".

Humor

Wegens geen tijd om de hele resem films die ik de laatste weken gezien heb hier wat te bespreken, gewoon het lijstje en de score die ik op imdb gegeven heb.

As Good as it Gets. Met Jack Nicholson, Helen Hunt, Greg Kinnear en Cuba Gooding Jr. Grappig, leuk, goed geacteerd. Score: 8/10.

You Don't Mess with the Zohan. Comedy met Adam Sandler. Met sommige stukken heb ik goed kunnen lachen, andere vond ik er ver over en iets te kinderachtig. Score: 6/10.

Eddy Izzard: Glorious. Stand-up comedy. Efkes wennen aan zijn manier van doen (springt van de hak op de tak) maar zeer grappig. Score: 8/10

The Cook the Thief His Wife & Her Lover. Zware film over culinaire excessen, overspel, dacedentie, moord. Niet echt m'n ding. Score: 6/10.

Rocky. Boksfilm met Sylvester Stallone. Een oerklassieker en naar het schijnt de beste uit de reeks. Score: 8/10.

Le Temps Qui Reste. Film over een knorrige homoseksuele fotograaf die te horen krijgt dat hij gaat sterven aan kanker. Aangrijpend. Score: 7/10.

Aanrijding in Moscou met Barbara Sarafian. Mooi liefdesverhaaltje op z'n "Geintsch". Score: 7/10

Le Grand Blue van Luc Besson met Rosanna Arquette en Jean Reno. Heel mooie beelden, dun verhaaltje. Score: 7/10.

Waking Ned. Voor de 2de keer gezien wegens lang geleden en heel goed: grappig, goed verhaal, goeie Ierse muziek, mooie beelden. Score: 9/10.

Why so serious ?

't Was alweer een hele tijd geleden dat ik hier nog wat films op de blog gezwierd had. Hier een kleine inhaalbeweging:

No Reservations is een romantische comedy over een chef-kok (Catherine Zeta-Jones) in een chique restaurant in Manhattan wiens leven in korte tijd twee grote veranderingen ondergaat. Door het overlijden van haar zus wordt ze voogd over diens dochtertje, en er komt een hulpje (Aaron Eckhart) bij in haar team waar ze de nodige woordwisselingen mee heeft. Je ziet al van ver afkomen waar het allemaal naar toe gaat: een typische zaterdagavond weekendfilm. Met de 6/10 die ik hem gegeven heb doe ik hem een beetje onrecht aan, een 6,5 ware beter geweest maar imdb wil niet weten van halve puntjes. En omdat ik al het verwijt heb gekregen dat ik hier nogal veel zevenen geef, heb ik maar van m'n hart efkes een steen gemaakt.


The Dark Knight kwam de laatste tijd regelmatig in het nieuws: grootste succes bij opening sinds Spider-Man 3 (een slordige 158 miljoen dollar aan tickets in het eerste weekend) het overlijden van hoofdacteur Heath Ledger die de rol van Joker inneemt en nog zeer recent Morgan Freeman (Lucius Fox) die betrokken was in een zwaar ongeval met de wagen. De vraag was of de film kon voldoen aan alle hype die er rond gecreëerd was en om kort te zijn is mijn antwoord: ja.
Als refresher een overzichtje van de "recente" Batmanfilms:

1. Batman (1989), gespeeld door Michael Keaton, met Joker (Jack Nicholson)

2. Batman Returns (1992), eveneens gespeeld door Michael Keaton met Pengiun (Danny DeVitto) en Catwoman (Michelle Pfeiffer)

3. Batman Forever (1995) gespeeld door Val Kilmer met Two-Face (Tommy Lee Jones) en Riddler (Jim Carrey)

4. Batman Begins (2005), gespeeld door Christian Bale,met een paar slechteriken zonder tweede naam.

5. The Dark Knight (2008) eveneens gespeeld door Christian Bale, met Joker (Heath Ledger) en Two-Face (Aaron Eckart).

Joker en Two-Face hebben in de nieuwe prent een veel menselijker karakter gekregen dan de cartooneske figuren uit de oudere films, waardoor hun daden er een stuk gruwelijker uit komen. Het is dus niet echt een film om even met de kinderen naar toe te gaan. De beelden van regisseur Christopher Nolan zijn echt wel prachtig, er is sterk acteerwerk, vooral van Joker (Jack Nicholson was er een clown mee vergeleken), de special effects zijn top-notch (geen CGI deze keer), de 2 batmobiles hebben een hoge wow-factor en de actiescènes zijn van de bovenste plank. Deze wil ik zeker nog eens terugzien. En daar is ie dan: de 10/10.


Jalla! Jalla! is een low-budget Zweedse film over drie vrienden die bij plantsoendienst werken. Mans heeft een potentieprobleem en zit daar zwaar mee in en Roro, een Libanees, heeft een Zweeds vriendinnetje maar wil door de familie uitgehuwelijkt worden aan een meisje dat anders naar haar land teruggestuurd gaat worden. Van de derde vriend in het gezelschap zie je niet veel en je vraagt je af waarom ze die er bij gehaald hadden. Zou grappig moeten zijn, en soms kon ik wel eens glimlachen maar niet meer dan dat. Score:5/10.


In Lions For Lambs spelen een aantal steracteurs mee: Robert Redford, Meryl Streep en Tom Cruise, en werd geregisseerd door Robert Redford himself. Een film dus met veel potentieel. Twee Army rangers sukkelen in Afghanistan uit een helicopter, raken daarbij gewond aan de benen, en moeten een bende Talibanstrijders gedurende een tijdje zien af te weren. Ondertussen loopt er een interview tussen een senator (Cruise) en een journaliste (Streep) over de te volgen weg naar de overwinning in het Afghanistan, en heeft een pol & soc professor (Redford) een gesprek met een veelbelovende student over motivatie en toewijding, en dat allemaal in real-time zoals de 24 reeks. Veel saaie dialogen, weinig verhaal en zeer matig acteerwerk. Een 6/10.


Breakfast at Tiffany's is een oerklassieker uit 1961 met Audrey Hepburn en George Peppard, die we kennen als John "Hannibal" Smith uit de populaire The A-Team, van regisseur Blake Edwards (de Pink Panter man) naar een boek van Truman Capote. De film gaat over party-girl Holly Golightly (waar halen ze het) die als een wilde kat van de ene man naar de andere springt op zoek naar meer geld en meer roem. Hepburn steelt echt wel de show met haar nonchalence en prachtige verschijning, en laat af en toe een paar Franse woorden vallen (hoewel ze niet in het wielercircuit zit ;-) In de achtergrond blijft Moon River nog een tijdje naspelen. Eentje om bij weg te dromen... Score: 7/10.


The Spiderwick Chronicles vertelt het verhaal van een moeder met drie kinderen die uit geldgebrek moeten verhuizen naar een oud herenhuis aan de rand van een bos dat ze geërfd hadden. In dat huis blijkt een deels onzichtbaar wezentje te wonen dat de familie wil beschermen tegen het nakende onheil. Dit klinkt misschien een beetje als een kinderfilm maar volwassenen zullen er zich ook best mee kunnen amuseren. Ik vond vooral de special effects enorm goed en het verhaal was misschien wat simpel maar dat heeft me nooit gestoord. De film is trouwens gebaseerd op de 5 populaire Spiderwick kinderboeken. Zeer leuk en bij wijlen ook grappig ! Mijn score: een 8/10.

Mobile Army Surgical Hospital

M*A*S*H is de pilootfilm uit 1970 van de gelijknamige reeks, die heel wat prijzen won. Het verhaal gaat over een aantal dokters en verpleegsters in een oorlogshospitaal tijdens de Koreaanse oorlog die de zwaarte van de situatie trachten te verzachten met humor. Dat is de bedoeling toch, zelf heb ik er niet veel kunnen mee lachen. Misschien is de film ietsje gedateerd, in ieder geval heb ik er geen zin in gekregen om de rest van de reeks te gaan bekijken. Een povere 5/10.

The Good German is een film noir van Steven Soderbergh met George Clooney, Tobey Maguire en Cate Blanchett. Clooney speelt een Amerikaanse journalist die verslag moet brengen over de Conferentie van Potsdam, nabij Berlijn, maar daar al gauw verzeild geraakt in een mysterieus complot en een moordzaak. Soderbergh deed naar mijn smaak iets te veel z'n best om de authentieke sfeer van 1945 weer te geven, met de overbelichte zwart-wit beelden, fake ruis, dialogen alsof ze gecopieerd zijn uit een film met Humphrey Bogard en een niet-al-te-spannende verhaallijn. Bovendien past Tobey Maguire beter in het minder ernstige genre. Score: 6/10.

Dancer in the Dark is een dramatische musical van Lars von Trier, één van de 4 Deense regisseurs die de Dogma 95 eed zweerde. Voor de hoofdrol heeft Lars gekozen voor Björk, omwille van haar muzikaal talent en natuurlijk charisma. Ze speelt een arme moeder die langzaam aan blind wordt en alle geld dat ze maar kan verdienen bij elkaar sprokkelt om haar zoontje, die gedoemd is om dezelfde oogkwaal te krijgen, te laten opereren. Later in de film gebeurt er een dramatische gebeurtenis en krijgt het verhaal een andere wending, waardoor hij naar mijn goesting een stuk interessanter wordt. Zeer aangrijpend. Score: 7/10.

Twelve Monkeys van Terry Gilliam is een schitterende klassieker uit 1995 met Bruce Willis, Brad Pitt en Madeleine Stowe. Willis en Pitt stelen de show met sterk acteerwerk, en het verhaal is interessant genoeg om de film voor een tweede keer te bekijken (vorige keer kan 10 jaar geleden geweest zijn). Deze keer wist ik waaraan ik me mocht verwachten zodat ik meer heb kunnen genieten van details, zoals de prachtige decors en het spel met de tijdslijn. Het doet me enigszins denken aan een andere film van Terry Gilliam: Brazil, omwille van dezelfde beklemmende sfeer en cinematografie. Een welverdiende 9/10 waard.

Films galore

Omdat we vorige week zaterdag iets te laat waren om de nieuwe Indiana Jones te gaan bekijken, hebben we dan maar Superhero Movie bekeken, een flauw substituut zo bleek achteraf. Zoals de naam al doet vermoeden, gaat het over een held (of eerder een pantoffelheld) die de wereld moet redden van slechterik Hourglass. De film is een parodie op andere hero-movies zoals Spider-Man, Batman, Fantastic Four, X-Men... De beste grappen zaten in de eerste scènes, daarna veranderde het snel in onderbroekenhumor en domme woordspelletjes. Gelukkig zaten we er met een bende naar te kijken en kon er af en toe nog eens gelachen worden. Anders te mijden als de pest. Score: 4/10.


Bienvenue chez les Ch'tis is een komedie van een heel ander kaliber. De film speelt zich hoofdzakelijk af in Bergues, een dorpje in het noorden van Frankrijk, op 9 km van Duinbergen, waar de bevolking een raar dialekt spreekt. Een postbediende uit de Provence wil promoveren, vooral om zijn depressieve vrouw te plezieren, maar wordt gestraft omwille van zijn over-de-schreef-gaande sollicitatie en wordt naar Nord-Pas de Calais gestuurd. Daar krijgt de film pas zijn charme en worden we meegesleurd in de gemoedelijke sfeer van de lokale vedetten. Een verademing ! Score: 8/10.

The Thin Red Line is een film van vorige eeuw met een heleboel bekende gezichten als Sean Penn, Adrian Brody, George Clooney, John Cusack, Woody Harrelson, John Travolta en Nick Nolte. Sommigen doen echter mee in een heel klein rolletje en waren meer bedoeld om volk naar de zalen te lokken. De liefhebber van het betere werk zal zich niet verveeld hebben, want dit is geen gewone oorlogsfilm. Er zijn wel een paar actie-scenes, maar het verhaal draait meer rond de angst van de gewone soldaat om een onmogelijke opdracht uit te voeren, met veel speeksel uitgeschreeuwd door Luitenant-Kolonel Nolte. De film was genomineerd voor 7 Oscars, maar heeft er jammer genoeg geen kunnen verzilveren omdat hij onder andere de pech had uit te komen in hetzelfde jaar als de typisch Amerikaanse (maar wel schitterende) Saving Private Ryan. Aangrijpend ! Score: 7/10.

Elephant van Gus Van Sant gaat over een doordeweekse schooldag van een paar tieners, die we ook elk apart volgen, soms letterlijk. Die gewone schooldag wordt abrupt geëindigd door twee studenten die we in de film gepest zien worden en dat niet meer kunnen verdragen. Als je weet dat de film gebaseerd is op de gebeurtenissen in Columbine High School, dan weet je genoeg. Van Sant gebruikt in deze film hoofdzakelijk niet-professionele acteurs, wat het een stuk spontaner en geloofwaardiger maakt. En gelukkig doen ze het allemaal goed. Laat je achter met een leeg gevoel. Score: 7/10.

Spring, Summer, Fall, Winter... and Spring is niet zozeer een film, het is een kunstwerk van de hand van Kim Ki-Duk, die ook Bin-jip geregisseerd heeft en zelf ook in de film meespeelt. Een monnik leeft op een drijvende tempel temidden van een meer samen met een jongetje die hij onderricht in de filosofie van Boeddha en de geneeskracht van kruiden. Als de jongen volwassener begint te worden komt op een dag een moeder haar mooie dochter brengen om te laten genezen en laat haar een tijdje op het vlot achter. Je kan al raden wat er verder gebeurt... maar het verhaal is secondair, de film moet het hebben van de prachtige beelden en de sfeervolle muziek. Eentje om bij weg te dromen. Score: 8/10.

The Warlords is terug een oorlogsfilm maar dan uit het China van halverwege de 19de eeuw, met onder meer Jet-Li die het pure vechten al een tijdje geleden ingeruild heeft voor de film met iets meer diepgang. Als enige overlevende van een groot gevecht, sluit generaal Li zich later aan bij een groepje bandieten dat voedsel steelt bij de rijken om het te verdelen onder de armen in Robin Hood stijl. Door een grote verdienste wordt hij bloedbroeder bij de twee bendeleiders en vormt zo een leger dat voor niets terugschrikt om Jet-Li's grote ambitie trachten te verwezenlijken: vrede onder alle mensen. Het plot wordt nog wat complexer gemaakt door de onmogelijke liefde voor een vrouw. Soms is het wat moeilijk om te volgen door het taalverschil en het feit dat Aziaten er allemaal een beetje eender uitzien. De massagevechten zijn van de bovenste plank en de acteurs doen echt wel hun best, zij het soms met enige Chinese overdrevenheid. Score: 7/10.

Vetkuiven

The Chronicles of Narnia: Prince Caspian is het vervolg op The Chronicles of Narnia: The Lion, the Witch and the Wardrobe, een hele mond vol. De Pevensie kinderen moeten terug naar Narnia om daar een politiek probleem op te lossen. En wie politiek zegt, zegt ook machtsspelletjes en oorlog. Chapeau voor de special effects, want die zijn terug van het hoogste niveau. Het verhaal daarentegen is nogal dunnetjes. En een echte kinderfilm is het ook al niet meer, want daarvoor zit er teveel geweld in. Al bij al best wel eens ontspannend op een zaterdagavond. Ik wou hem een score van 6,5 geven, maar bij imdb werken ze niet met halvekes. Vandaar na een goed deliberatiepleidooi omhooggetrokken naar 7/10, zoals naar verluidt wel meer gebeurt ;-)


Red Dragon is de prequel van The Silence of the Lambs met deze keer favoriet acteur Edward Norton als FBI agent op zoek naar seriemoordenaars. Over het verhaal ga ik hier niets vertellen, daarvoor moet je de film zelf maar eens gaan bekijken. Op de korrel genomen vond ik de hem iets te weinig diepgang hebben, misschien omdat hij het juist moet opnemen tegenover een sterke sequel. En voor de rest is het weer van hetzelfde laken een broek: laat ons een paar keer langs gaan bij Dr. Hannibal Lecter in de gevangenis voor een aantal geobfusceerde tips. Het einde vond ik nogal voorspelbaar en moest precies nogal rap-rap-rap in elkaar gestoken worden. Vandaar "maar" een 6/10.


American Graffiti is een film van George Lucas, de Star Wars man. Deze film gooit het over een totaal andere boeg: begin jaren '60, vetkuiven, Amerikaanse sleeën, veel rock & roll muziek (ons vader zou voor een keer niet in slaap vallen tijdens de film ;-) ) aan elkaar gepraat door DJ Wolfman Jack, en een aantal bekende acteurs in de fleur van hun leven: Richard Dreyfuss, Ron Howard (die we vooral kennen uit Happy Days) en Harrison Ford. Alle stereotypes zijn aanwezig: het zogenaamde perfekte koppeltje, de stoere gast op zoek naar de ware, de nerd te jong om drank te gaan kopen, de macho met de meest glimmende auto, het krapuul van de straat,... Ik denk dat deze film een oudere generatie meer zal aanspreken die de periode hebben meegemaakt, want het verhaal op zich is maar flauwtjes, en de dialogen zijn niets speciaal. Score: 6/10.


Een oorlogsfilm kon in het rijtje niet ontbreken, en hier is ie dan: A Bridge Too Far uit 1977 van Lord Richard Attenborough met een karrevracht aan bekende gezichten, teveel om hier op te sommen. De film gaat over Operatie Market-Garden, bedoeld om een pad te vereffenen voor de geallieerden om via Arnhem, Nederland, via een aantal bruggen door te stoten naar het Duitse Ruhrgebied. De uitkomst is gekend, en wie het niet weet moet de film maar eens bekijken, die is trouwens nog niet zo slecht. Misschien een puntje van kritiek, weeral iets teveel stereotypes: de Engelsen trekken alles een beetje in het belachelijke, de Schotten zijn niet klein te krijgen, de Amerikanen proberen het onmogelijke zonder al teveel morren, de Polen worden zelf belachelijk gemaakt en Duitsers komen nogal naïef over: "British paratroopers have landed. Why should they do that? There is nothing important here. Me... I am important. They have come just to capture me.". Right. Score: 7/10.

Patatje oorlog

Platoon is een oorlogsklassieker van Oliver Stone uit 1986 die de meeste mensen wel kennen. Het al een hele tijd geleden dat ik die nog gezien had, en wist er ondertussen niet veel meer meer van, dus was het hoogtijd om hem nog eens opnieuw te bekijken. Charlie Sheen speel een jonge rekruut die als vrijwilliger mee wil vechten in de Vietnamoorlog uit idealisme, en daar geconfronteerd wordt met de gruwel van de oorlog en de dualiteit in elke mens, prachtig weergegeven door de archetypes van goed en kwaad door Willem Dafoe en Tom Berrenger, en komt daardoor stilaan in een moraliteitscrisis terecht. Score: 8/10.


Easy Rider is eveneens een klassieker in een geheel ander genre: een road movie uit de tijd van "sex en drugs en rock & roll", met Peter Fonda (zoon van Henry Fonda en vader van Jane Fonda) en Dennis Hopper in de hoofdrollen, en een bijrol voor Jack Nicholson die weer eens de geflipte mag uithangen. Ontspannend, zonder al te veel verhaal, met goeie muziek. Misschien best eens te zien bij het smoren van een dikke joint (wat bij mij niet rap het geval zal zijn, wees gerust ;-) ), om in de sfeer te komen. Score: 7/10.


Ik zit in mijn oorlogsperiode en de volgende in de reeks is Hamburger Hill (er komen er nog een paar binnenkort). Waar Platoon gaat over goed en slecht, gaat deze film meer over de waanzin van de oorlog. Hamburger Hill is een heuvel in Vietnam die kost wat kost veroverd moet worden, omdat "de chef die wil asfalteren en er een parking van maken", ten koste van heel wat goeie manschappen. Wat me opvalt in de Vietnamoorlogsfilms is het gebruik van het woord beaucoup: "there are beaucoup bunkers here", "beaucoup dinky dau", vermoedelijk omdat de Vietnamoorlog tussen '46 en '57 bekend stond als de Franse oorlog. Eveneens een score van 8/10.


De affiche van Safety Last met Harold Lloyd die zich krampachtig vasthoudt aan de wijzers van een klok moet wel de meest bekende in de filmgeschiedenis zijn. Niet slecht voor een film uit 1923. Ik heb al een mooi aantal klassiekers uit de oude doos gezien, maar deze spant wel de kroon. De grappen die er in zitten staan nog steeds overeind, en de beklimming van een gebouw van 12 verdiepingen op het einde heeft me een paar keer koude rillingen bezorgd (hoewel het warm genoeg was op m'n appartement). Een verdiende 8/10.

These films are rated

This Film is not yet Rated is een documentaire over de MPAA ratings board, de commissie die zich reeds meer dan 35 jaar bezig houdt met de leeftijden voor dewelke films geschikt zijn. U kent ongetwijfeld wel de boodschap bij het begin van een film: PG-13, Restricted, NC-17... Blijkt dat de leden van deze commissie door niemand gekend zijn, en in het geheim opereren. Hoewel de resultaten van de keuringscommissie enkel aanbevelingen zijn, worden ze wel opgevolgd door grote ketens, die films met te strenge beoordelingen niet willen verkopen. Kirby Dick tracht te achterhalen, op sluikse manier, wie de leden zijn en welke achtergrond ze hebben, om uiteindelijk het resultaat daarvan als een eigen film, boordevol "documentatiemateriaal", te laten keuren, en die uitspraak dan te betwisten. Interessant. Score 7/10.

A Walk to Remember is een romantische film over de populaire jongen uit de klas, die valt op het meisje op wie hij niet zou mogen vallen voor verschillende redenen. De film begint met een scène bij een fabriek waarbij een klasgenoot tot de groep wil behoren door van een hoogte in een bassin te springen, maar daarbij slecht terechtkomt en gewond geraakt. Daarna wordt er bijna niet meer over het voorval gerept, bizar...
Niet al te origineel, geen geweldige acteerprestaties, een doorzichtig verhaal, maar wel aangrijpend op het einde. Enkel te bekijken in het goeie gezelschap ! Uiteindelijk toch maar een 6/10 gegeven.


Who's Afraid of Virginia Woolf? is een klassieker uit 1966 met Elizabeth Tailor en Richard Burton, over 1 nacht in het leven van een koppel dat gedurig aan ruzie maakt en psychologische spelletjes met elkaar speelt. Soms betrekken ze daar een ander koppel bij en worden de tongen nog eens extra los gemaakt door de consumptie van grote hoeveelheden zware alcohol. Sterke dialogen en sterke acteerprestaties. De film won maar liefst 5 Oscars. Score: 8/10.

Body Snatchers

The Invasion met Nicole Kidman en Daniel Craig is een remake van Body Snatchers uit 1993, en gaat over een buitenaards virus dat zich over de wereld probeert te verspreiden. Niet in de post-apocalyptische zin van de schitterende 12 Monkeys en I am Legend, maar eerder sluimerend, onderhuids, want het virus heeft enkel goede bedoelingen met de mensheid, ten koste van het individualisme. Niet al te spannend voor een thriller en matige acteersprestaties. Score: 6/10.


Un long Dimanche de Fiançailles is een schitterende prent van Jean-Pierre Jeunet met Audrey Tautou (uit Amélie) en Dominique Pinon (uit Delicatessen), beide prachtige films eveneens onnavolgbaar geregisseerd door Jeunet. Het verhaal gaat over een vrouw die probeert haar verloofde terug te vinden na een bloedige slag bij de Somme tijdens WO1. Er is voor elk wat wils: heroïsche aanvalscènes, romantiek, verfijnde humor, drama, een sterk verhaal, prachtige beelden... Enige punt van kritiek: je moet van in het begin heel andachtig alle namen onthouden, want anders wordt het heel lastig om te volgen, wat eigenlijk zowiezo het geval zal zijn. Dus best nog eens een tweede keer te bekijken. Krijgt van mij een mooie 9/10.


Sophie's Choice is een film uit 1982 van Alan J. Pakula met Meryl Streep, Kevin Kline en Peter MacNicol (die we kennen uit Ally McBeal en 24), en gaat over een liefde/vriendschapsrelatie tussen drie mensen met een totaal verschillend karakter, en elk heeft te kampen met zijn eigen demonen. In het eerste deel vroeg ik me af waar het verhaal naartoe ging gaan, want ik vond het maar traag vorderen, maar het tweede deel heeft veel goedgemaakt, opgebouwd naar een heel sterke scène waarin Sophie een hartverscheurende keuze moet maken. Terecht heeft Meryl Streep een Oscar gekregen voor haar prestatie hier, waarin ze een aantal dialogen in het Pools en Duits ten beste geeft. Score: 8/10.

4 op een rij

La Stanza del Figlio, van en met Nanni Moretti (rechts op de foto), gaat over een hecht gezin van 4 waar de geliefde zoon plots komt te overlijden en waar ieder dat op zijn manier probeert te verwerken, voor zover dat natuurlijk gaat. De film won vele internationale prijzen, waaronder de Gouden Palm in Cannes in 2001. Ik vond het een mooie film, een stukje poëzie als het ware, en met een prachtige soundtrack, maar nogal aan de zware kant en het liet me achter met een bitter gevoel. Score: 7/10.


Dankzij z'n bekendheid mag Jet-Li zich tegenwoordig meten met andere bekende martial-artists. In War (aka Rogue Assassin) neemt hij het op tegen Jason Statham, ook al één van m'n favoriete kick-ass acteurs. Jet-Li wordt blijkbaar een dagje ouder, hij moet het hier meer hebben van de wapens en snelle voertuigen (vooral de Spyker Spyder stak de ogen uit). Voor de rest een zeer matige film, met op het einde toch wel een paar rare plotwendingen, dus best te volgen met voldoende aandacht. Score: 6/10.


Disney langspeelfilms moeten voldoen aan een aantal regels: er is een underdog die op het einde de held wordt, er speelt minstens 1 lief klein kind in mee, en ze hebben allemaal een happy-end. Remember The Titans wil daar zeker geen uitzondering op zijn. Hoewel American Football me als sport niets zegt, heeft de film niet verveeld. Het is dan ook maar een bindmiddel om de integratieproblemen van de zwarte bevolking in het begin van de jaren '70 in Amerika aan te kaarten. Best wel eens leuk als ontspannend tussendoortje. Score: 7/10.


Saw IV is alweer het vierde deel van de blijkbaar onuitputbare (en populaire) Saw reeks, met 1 hoofdingredient: vieze martelingen die de slachtoffers zichzelf moeten aandoen om aan de dood te ontsnappen, uitgevonden en opgezet door Jigsaw en zijn companen. Ook in dit verhaal hebben de 3(!) script-schrijvers zich volledig kunnen laten gaan. Om er volledig van te kunnen genieten heb je best de vorige ook gezien, en dan vooral het derde deel, van waaruit herhaaldelijk gebeurtenissen worden opgerakeld. We komen wat meer te weten over het verleden van Jigsaw, en wat die mens heeft meegemaakt om zijn geloof in de goedheid van de mensen te doen verdwijnen. Om te quoteren heb ik getwijfeld tussen een 6 en een 7, maar het is toch maar een 6/10 geworden, omdat het nieuwe er eigenlijk al lang van af is.

Storm

The Ice Storm uit 1997 is een film van Ang Lee met een aantal bekende namen op de affiche: Kevin "Otto" Kline, Sigourney "Ripley" Weaver, Christina "Wednesday" Ricci, Tobey "Spiderman" Maguire en Elijah "Frodo" Wood. Ang Lee wekt bij mij gemengde gevoelens op: Crouching Tiger, Hidden Dragon vond ik prachtig, Brokeback Mountain vond ik slaapverwekkend en Hulk was gewoon... tja... slecht. Dus was het even afwachten wat deze zou geven, en ik moet zeggen dat ik me goed geamuseerd heb. Het is een film die gaat over relaties, gaande van heel prille liefde, over uitgebluste verhoudingen, tot overspel, met daarnaast de bedenking dat het leven maar kort is. Een thema dat bij Kubrick ook al eens aan bod gekomen is in Eyes Wide Shut, die pas 2 jaar later verscheen. Sterk geacteerd en prachtig in beeld gebracht, zoals we van Ang Lee wel gewoon zijn. Krijgt van mij een mooie 8/10.

William Friedkin is een regisseur die we vooral kennen van The Exorcist en The French Connection uit de jaren '70, wat we dan ook meer als zijn glorietijd kunnen beschouwen. Rules of Engagement gaat over een gedecoreerde marine-kolonel (Samuel L. Jackson) die een Amerikaanse ambassadeur (Ben Kingsley) uit Jemen moet evacueren omdat de boel daar op ontploffen staat, en waar de dingen behoorlijk mis gaan, zodat Jackson zich moet verantwoorden in een rechtszaak, bijgestaan door zijn collega kolonel Tommy Lee Jones, die eigenlijk rustig op pensioen wil gaan. De actiescènes zijn behoorlijk heftig, de rechtszaak is er 1 uit de duizenden, vandaar een 7/10.

Een film die net de top250 terug kwam binnengeslopen is Ace in the Hole uit 1951, met Kirk Douglas. Hoewel hij meer dan een halve eeuw oud is, blijft de film behoorlijk actueel: over de macht van de pers, waarom enkel slecht nieuws de mensen aanspreekt ("good news is no news"), over hoe een banaal feit kan uitvergroot worden tot schrikwekkende proporties. De hoofdingrediënten: scherpe dialogen en een goeie casting. Bij wijlen een tikkeltje overdreven, maar dat brengt sommige standpunten iets beter naar voor. Een 8/10 waard.

Zap

Als voorbereiding op het zwaardere werk (zie verder), had ik eens zin in een luchtige film. Click is een typische Adam Sandler comedy over een carrière-man die droomt van een universele afstandsbediening, ttz eentje die z'n universum bedient, zodat hij wat meer tijd kan vrijmaken voor zijn familie en voor zichzelf. Wat hij niet beseft is dat dat apparaatje hem gegeven werd door de duivel (Christopher Walken), zodat je wel kan bedenken dat er vanalles verkeerd gaat, met dan op het einde de typisch Amerikaanse "moraal van het verhaal" er vet ingesmeerd. Zelfs als tussendoortje niet te geweldig, vandaar een zeer matige 6/10.

Uit een beter hout gesneden bleek All The President's Men uit 1976, met onder andere Dustin Hoffman en Robert Redford, over de twee journalisten bij de Washington Post die het Watergateschandaal rond president Nixon blootgelegd hebben. Een boeiend verhaal, bij wijlen wat lastig om volgen door de zondvloed aan namen en de politieke spelletjes. Score: 8/10.

De laatste uit de imdb top250 die ik nog moest zien was La Dolce Vita van Fellini uit 1960, over een journalist (Marcello Mastroianni) die eens graag de bloemetjes buiten zet, maar niet echt z'n draai in het leven vindt. Een verhaal met een lach en een traan, maar vooral zware kost, zoals Fellini er wel meerdere gemaakt heeft. Hij is er ook niet bang voor om in dezelfde scene vlotjes te beginnen in het Frans, over het Italiaans, naar het Engels, met zware poetische dialogen, maar ook met klinkklare nonsens. Goeie cinema, maar ik heb liever iets meer ontspanning. Score: 7/10.