Yamaha

Ze is besteld, de nieuwe piano. Degene die ik staan had was niet van mij maar was een huurkoop: een interessante formule waarbij je de piano voor een jaar huurt aan een bedrag van ongeveer een vierde van de aankoopprijs. Na dat jaar heb je twee mogelijkheden: je stopt ermee en je geeft de piano in originele staat terug. Het huurgeld ben je dan wel kwijt maar je hebt gedurende een jaar de piano kunnen gebruiken. Een andere mogelijkheid is dat je dat toestel of een willekeurig ander (maar duurder) toestel in de winkel koopt, waarbij het huurgeld dan omgezet wordt in een voorschot. Die piano kan dan een akoestische zijn of een andere digitale. De Roland piano die ik gedurende een jaartje in gebruikt had was niet zo slecht, maar ik vond de klankkwaliteit niet zo denderend, dat kan ook niet met 2 boxen van 25 Watt, en de touché (het authentieke pianogevoel bij het induwen van de toetsen) was voor verbetering vatbaar. Ik heb in de winkel ook enkele duurdere Roland modellen geprobeerd en ze hadden allemaal dezelfde "problemen", er waren enkel wat meer geluidjes te kiezen en meer digitale bewerkingsmogelijkheden. Spielerei dus voor de beginnende pianist. In de winkel stonden een aantal akoestische piano's en m'n oog viel op een Yamaha P116 buffetpiano met demperpedaal. Een mooi toonzaalmodelleke aan 4000 EUR. Die voelde goed aan en de klank was naar mijn normen heel goed. Nadeel bij een akoestische piano is de jaarlijkse onderhoudsbeurt van een 80 EUR, de leveringskosten van een 250 EUR, en je kan die ook niet helemaal stil krijgen (dit gaan de buren graag lezen ;-) Na rijp beraad en dialoog met vrienden, collega's, ouders en verkopers heb ik uiteindelijk gekozen voor de Yamaha CLP-240, toonzaalmodel. Een digitale piano van vorige generatie (lees editie 2007), met een geweldige toonzaalkorting, hoewel er niets aan is, en met 2 jaar garantie (1 jaar van Yamaha, en 1 jaar van de Leo). De nieuwere CLP-3xx reeks is net uit, maar heeft enkel wat esthetische veranderingen, aan de klank en de touché is niets veranderd, die blijven bij Yamaha van goeie kwaliteit.

En nu kan ik met veel motivatie een nieuw muzikaal jaar beginnen.

Rallentando

Gedaan, finished, amen, finito, schluss... met de examens voor dit jaar. Het waren er 5 (zie vorige post) en ziehier een kleine résumé:

- Dictee: zeer matig. We (collega en ik) moesten op een andere plaats gaan zitten dan waar we het ganse jaar door zaten, waardoor ik het gevoel had dat ik de afgesproken code met het voet-getik niet zo goed kon horen (puur psychologisch waarschijnlijk).

- Theorie: heel goed. Ik ben wel gewend om te blokken (ttz 't was al een tijdje geleden, maar 't is zoals fietsen, helemaal verleert ge dat niet), en meer was er niet aan.

- Zichtlezing: door het stormweer van 2 juni waren we een 10-tal minuutjes te laat op de voorbereiding, waardoor we de helft gemist hadden, wat zeer jammer was, want het stukje was eigenlijk niet zo moeilijk en klonk nog heel mooi ook. Gevolg: een matig examen.

- Repertorium: op een klein foutje na heel goed. De leraar was tevreden, en ik dus ook.

- Piano: 3 stukjes waren het. In het eerste deed ik halverwege een verkeerde vingerzetting, waardoor het gedurende 2 maten effen vals klonk, en heb die dan gauw effen herspeeld. Jammer, want een slecht begin voorspelt meestal niet veel goeds. Het tweede stukje was wel in orde. Op het einde van het derde stukje heb ik een paar noten overgeslagen tijdens een versnelling (zwaardere toetsen dan gewend). Op het einde zei de lerares " 't was toch goed ". Vooral het woordje toch deed me nogal raar kijken, maar zegt me wel dat ik door zal zijn.

Hopelijk zag ik er tijdens het examen niet uit zoals Pierre-Alain Volondat, toen hij in 1983 de Koningin Elisabethwedstrijd won (kijk vooral naar het stukje na 1 minuut).

Opmerking: hier stond een clipje uit youtube. Spijtig genoeg is dat weggehaald geweest omwille van copyright redenen.